zaterdag 31 januari 2009

Tulpen aan een boom?

De Afrikaanse Tulpenboom.
De attractie van deze vaak enorm hoge boom zijn de prachtige tulpvormige oranje-rode bloemen welke een doorsnede van 7 cm. kunnen krijgen.
De bloemen bloeien maar enkele dagen alvorens af te vallen, maar de enorme tros met de bloemknoppen kan soms een maand lang bloeien.




Klik hier om deze bloem als diashow te bekijken.

Wandel mee door de 'Colored Canyon' in de Sinaï.



Beste mensen trek even een paar stevige wandelschoenen aan en vergeet niet een fles drinkwater mee te nemen en uw camera op deze tocht door de canyon. Klik hier om het geheel als een diavoorstelling te zien.

vrijdag 30 januari 2009

Het 'Gekleurde Ravijn' in de Sinaï woestijn.



COLORED CANYON.

Na onze terugkeer in Taba (Egypte) van onze korte reis door Israël en Jeruzalem
hadden we nog twee dagen eer we weer naar Nederland zouden terug vliegen. Om deze in leegte door te brengen aan de rand van het hotel strand of het zwembad was geen optie voor ons en dus boekten we voor een tocht naar het 'Gekleurde Ravijn' in de Sinaï woestijn.
We werden met een gesloten jeep, om het zandhappen te voorkomen, naar het begin van onze voettocht door de canyon gereden. Onze chauffeur en onze gids waren lokale bedoeïenen.
Het uitzicht over de canyon was zeer indrukwekkend en het beloofde een stevige afdaling te worden.
Het pad tussen de bergwanden werd al snel smaller en smaller. Op veel plaatsen waren prachtige tekeningen door de natuur gevormd in de rotswanden te zien waar je met enige verbeelding iets uit kon herkennen.
Zo maakte onze gids ons op een donkerrode zachte steensoort attend.
Als je er stevig met een vinger over wreef dan kwam er water uit te voorschijn.
Tevens gaf het gesteente vermengt met water een natuurlijke verfstof. Dit ontdekten we later ook met een vermenging van water met spierwit en okergeel zandpoeder. Ruim meer dan twee eeuwen geleden werden hiermee de gepleisterde wanden van de woningen gedecoreerd.



(links op de opname; water druipt uit het gesteente.)

Het was een tocht waarbij je diep onder de indruk raakte van de door de elementen uitgesleten rotsformaties waarop op de meest vreemde plaatsen toch nog een plant groeide.






Soms was de doorgang tussen de rotswanden zo nauw dat je er alleen dwars tussen door kon of dat je over of onder een rotsblok door moest wat de doorgang versperde.
Ook hier in de canyon was duidelijk de kracht van het water te zien op de rotshellingen na een regenbui welke dan enorme hopen gesteente mee naar beneden sleept. Daar waar het water had gestroomd groeide ook weer de Acacia bomen.
Vanuit de canyon omhoog was het weer een stevige klim naar de plaats waar onze jeep stond te wachten.
Het was zonder meer een levens ervaring rijker worden en nog meer ontzag voor de natuur.

woensdag 28 januari 2009

JERUZALEM.

Jeruzalem.
View more presentations or upload your own.


Nog een kleine samenstelling van wat opnamen uit Jeruzalem als afsluiting van de reis naar Israël.

maandag 26 januari 2009

Road 90 (Dode Zee weg) & En Gedi natuurreservaat.



Mozes deed er 40 jaar over wij drie dagen.

Wij begonnen onze reis naar Jeruzalem in Taba (Egypte) en reisden verder via Eilat en de route nr. 90 de 'Dead Sea Road' langs de grens met Jordanië en links van ons de Paran- en de Negev woestijn met hun imponerende bergformaties. De grens tussen deze landen is niet meer dan wat paaltjes en een streng prikkeldraad en soms helemaal niets, daar de bedoeïnen vrij op en neer mogen reizen tussen beide buurlanden.
Even voor En Gedi staat een stuk rots wat voorsteld 'Lots vrouw' die volgens het verhaal uit het Oude Testament in een zout pilaar zou zijn veranderd toen ze omkeek naar de verwoesting van de steden Sodom en Gemora.

Bij En Gide aan de oever van de Dode Zee ligt een natuur reservaat. Twee wadi's komen hier samen; Wadi Arugot en de Wadi David.
De Wadi David dankt zijn naam aan het feit dat David zich hier in een grot schuil hield voor Koning Saul.
Het begin van de Wadi David, wat een canyon (kloof) is van het gebergte van de Negev woestijn wat 200 meter boven de zeespiegel ligt van de Dode Zee en wat aan het begin kurk droog is. Zo ook de andere Arugot Wadi en toch is er aan het einde van beide wadi's een rijke vegetatie en landbouwcultuur te vinden. Overal zagen we de naar de ontdekker genoemde Tristan's grackle een zwarte vogel met oranje punten aan zijn vleugels en een zeer sterk zingend geluid.


Wadi David zijn we wandelend ingegaan en langs smalle bergpaden zijn we omhoog gewandeld waarbij de begroeing steeds weelderiger werd. Kolonies grote Bergmarmotten kwamen we tegen en zo ook enige steenbokken.
Plotseling is er dan een kleine waterstroom de we regelmatig moesten oversteken tot we op zo'n 100 meter hoogte bij een sprankelende waterval uitkwamen die zich enige tientallen meters boven ons uit het rots gesteente naar beneden storte de 'David waterval'.



Natuurlijk vraag je je zelf af; hoe komt het water daar, zeker in een gebied waar het amper regent. Ten noorden van de Negev ligt bijvoorbeeld de stad Jeruzalem welke 400 meter boven de zeespiegel ligt van de Middellandse Zee en waar veel meer regen valt. Het regenwater dringt de grond in en legt via diverse zachte aardlagen enige honderden kilometers af naar het ruim 800 meter lager gelegen gebied aan de Dode zee, waar het dan uit de rotsen ontspringt.
Na een lange droge periode was het maar een kleine waterval die na een zware regenval een woeste bergstroom kan worden en die hele stukken rots mee naar beneden doet slepen door de kracht van het water.

Op onze terugweg naar beneden hadden we een zeer mooie ontmoeting met een prachtige mannelijke steenbok die rustig doorging met het verschalken van een portie verse groene boomblaadjes.





Via de oevers van de Dode Zee en een rit door de woestijn van Judea kwamen we via een tunnel onder de Olijfberg door in Jeruzalem uit, waar alles ineens groen was. Een reis vol contrasten.

zondag 25 januari 2009

De DODE ZEE.



DE DODE ZEE.
De naam zegt het al; enig leven is er niet te vinden in deze zee welke is gelegen tussen de Jordaan vallei, de bergen van Moab in het oosten en de Arava vallei in het zuiden.
Het geheel is een onderdeel van een prehistorische aardbreuk welke loopt van Turkijë tot aan de Rode Zee.
Het is het laagst gelegen meer van de wereld en wel 420 meter onder de Middellandse zeespiegel. De totale oppervlakte is 1020 km2.
De grootste lengte bedraagt 76 km. en de grootste breedte 18 km.
In het noordelijke deel is het water 430 meter diep en in het zuidelijkste deel hooguit 10 meter. Door de industrie in het zuidelijke gedeelte waarbij veel water wordt verdampt en het vele water weg pompen, zowel door Jordanië als door Israël uit de rivier de Jordaan voor landbouw doeleinden daalt het niveau van de waterspiegel per jaar één meter. Er wordt nu een gezamelijke studie gemaakt door de omliggende landen hoe dit probleem te gaan oplossen.

Tussen het noordelijke gedeelte van de Dode Zee en het industrieële zuidelijke gedeelte, waar de Dead Sea Works liggen heeft men reeds een toevoer kanaal aangelegd om droogvalling te voorkomen.

( links het toeveoer kanaal voor water.)

De Dode Zee heeft een concentratie van 33 procent zout.
Het water bevat 25 procent vaste stoffen waarvan 7 procent zout is.





Belangrijke mineralen die de fabrieken er door bezinking uithalen zijn; magnesiumchloride, natriumchloride,
calciumchloride, kaliumchloride en magnesiumbromide.



( enorme bergen magnesiumchloride.)





Het s.g. van het water is 1,166, zodat zinken niet mogelijk is en je er zelfs een boek zou kunnen lezen al drijvende.















Het minerale water en de modder hebben een geneeskrachtige werking op huidziekten (psoriasis), reumatiek en artritis.
Dus een heerlijk modderbad en een onderdompeling in de water kan geen kwaad voor de gezondheid maar vergeet niet goed af te spoelen met zoetwater.
Te En Gedi en En Boqeq liggen zeer luxe kuurinrichtingen aan de oever van de Dode Zee.
Wereldwijd worden de badzouten, modderbaden en ander geneeskrachtge artikelen uit het water van de Dode Zee gebruikt.

MASADA (deel 1)

MASADA.

Masada was de laatste plaats waar de oude joden weerstand boden aan de Romeinse overheersers na de verovering van de stad Jeruzalem en de verwoesting van de hun Tempel.
In 66 v.C. brak de eerste opstand uit en overompelde een groep Zeloten, een radicale minderheid met sterk joods nationaal gevoel, het Romeinse garnizoen wat op Masada was gelegen.


Herodes welke door de Romeinen was aangesteld als heerser over Judea en onder het Joodse volk niet geliefd was bouwde hier op het enorme plateau 440 meter boven de spiegel van de Dode Zee een toevluchtoord in 36-30 v.C. Of hij er zelf ooit heeft gewoond is niet bekend.


Het complex was voorzien van enorme voorraadschuren geheel uit steen opgetrokken, woningen, ontvangstzalen, badhuizen en watervoorraad reservoirs.
Het geheel werd omringt door een dubbele muur van 1400 meter lengte en voorzien van kazematten.
De muur was 8 meter hoog en 6 meter breed.

(links een gedeelte van de muren van de voorraadschuren)

De bouwstenen haalde men uit een steengroeve welke op de berg zelf was gelegen.


Het paleis met de ontvangszalen ligt op de noordzijde van de berg wat gedaan was vanwege de koelte, daar ze zo ook niet direct in de zon gelegen waren.

(Links resten van de fundamenten van een van de hangende paleizen aan de noordwand van Masada)






Op het noordelijke gedeelte, waar ook de voorraadschuren staan, waren ook luxe badhuizen gebouwd welkezelfs verwarmd konden worden.
Voor de watervoorziening werden gigantische waterreservoirs aangelegd in de rots (cisternes) welke gevuld werden via kunstmatig aangelegde kanaaltjes langs de berghelling welke het schaarse regenwater afvoerden. Water werd dan aangevoerd naar boven in kruiken op pakezels.

(Links een oude wateropslagplaats)




Bevoorading van het enorme complex met haar vaste bewoners ging met pakezels via het 'Slangenpad' zig-zag omhoog langs de bergwand.
Het pad kwam uit bij een toegangspoort welke uiteraard de naam 'Slangenpoort' had.

(Het slangenpad.)

MASADA (deel 2)

MASADA.
In het jaar 72 n.C. braken de Romeinen onder bevel van Flavius Silva het verzet van de Zeloten na een lange belegering.
Omdat een uithongering jaren lang had kunnen duren, daar de voorraadschuren barstens vol zaten toen de Zeloten Masada in handen kregen, lieten de Romeinen de reeds bestaande wal tegen de bergrug ophogen door slaven. Deze slaven waren gevangen genomen Joden uit Judea.
Het benodigde zand en gesteende werd uit de omgeving gedolven.

(links de wal tegen de bergrug)


In het begin van het jaar 73 n.C. braken de Romeinen door de vesting muur en staken de opgeworpen houten barrière van de Zeloten in brand.

Volgens de geschiedschrijver Josephus Flavius pleegden de 960 Zeloten collectief zelfmoord.
Intussen zijn er bij opgravingen maar 24 geraamten gevonden en is dit feit zeer twijfelachtig, daar het niet overeenkomt met de Joodse traditie die geheel gericht is op overleven.
Josephus Flavius was er persoonlijk helemaal niet bij toen het gebeurde.

(Een beeld van de schrijver J.Flavius)

Tot 1967 legden Israëlische rekruten op deze tafelberg de eed af en spraken daarbij de beroemde tekst; 'NOOIT MAG MASSAD WEER VALLEN'.





Vanaf het enorme plateau wat 500 meter lang is en 250 meter breed zijn nog de resten van de Romeinse belegerings kampen rond de berg te zien.
Er worden nog steeds opgravingen verricht en de daaruit vloeiende restauraties.
Het plateau is nu te bereiken met een moderne kabelbaan, maar liefhebbers kunnen nog steeds via het 'Slangenpad' de berg beklimmen.















Vanaf de berg Masada heeft men een grandioos uitzicht over het lager gelegen landschap met de Dode Zee, het water toevoerkanaal en de aan de overzijde gelegen bergen van het land Jordanië.

zaterdag 24 januari 2009

Het Masada van Herodes.

Masada.
View more presentations or upload your own.


Een stukje over Masada waar de laatste tijd veel publicatie is over geweest in het tijdschrift en de televisie uitzendingen van national Geographic, maar wat ik met eigen ogen heb mogen zien.

donderdag 22 januari 2009

Jeruzalem de Tempel- en Olijfberg.



Links in deze Photosynth ziet u eerst de Tempelberg. daarna op de achtergrond de Olijfberg met de Joodse begraafplaats.

TEMPELBERG JERUZALEM.


TEMPELBERG.



Boven de Klaagmuur verrijst de Tempelberg oftewel de berg Moriah.
Op dit pateau hebben de Eerste en Tweede Tempel van de Joden gestaan. Sinds 1300 jaar staan hier nu twee islammitische moskeeën: de Rotskoepel en de Al-Aqsamoskee.

(links de Al-Aqsamokee)

De naam Al-Aqsamoskee stamt uit de Koran en betekend: de verst (van Mekka) verwijderde moskee. (voor die tijd dan)






De Rotskoepel moskee, Qubbet as-Sakhra is een van de mooite Islamitische bouwwerken.

De glanzende koepel van verguld aluminium overwelft de heilige rots; waarop volgens joodse overlevering de plek zou zijn waar Abraham zijn

zoon Isaäk zou hebben willen offeren; en volgens de islamitische traditie Mohammed op zijn paard Buraq zijn tocht naar de hemel begon.
(links de Koepel moskee.)





















De Koepel moskee is achthoekig en 55 meter hoog.


De buitenmuren zijn bekleed met marmer en grote stralend blauwe plateeltegels.
De deuren staan op de vier windstreken.
Helaas was het niet mogelijk om de moskee van binnen te bezichtigen.



Vanaf de Tempelberg heeft men een prachtig uitzicht op de Olijfberg en het Kidrondal met de daar gelegen Russische Maria Magdelenakerk met haar zeven gouden uivormige
koepels en orthodoxe kruisen.
Tsaar Alexander III liet deze kerk in 1888 bouwen.
In de volksmond wordt het de 'goudenuienkerk' genoemd.



woensdag 21 januari 2009

KLAAGMUUR te JERUZALEM.



Hier een samenstelling van opnamen om een betere indruk van de Klaagmuur te krijgen.

JERUZALEM de KLAAGMUUR.

Aan de zuidwestelijke kant van de Tempelberg in Jeruzalem ligt de westelijkemuur of Klaagmuur. Achtien meter hoog en 48 meter lang is dit stuk Joodse heiligdom. De onderste steenlagen dateren uit de tijd van Herodes die de tweede tempel liet bouwen. De in lengte varierende blokken steen zijn ongeveer 1 meter hoog en zo zorgvuldig uitgehouwen dat ze naadloos in elkaar passen.
De naam Klaagmuur is ontstaan doordat de Joden hier de verwoesting van hun tempel door de Romeinen in 70 na chr. betreuren.
In de sleten tussen de stenen van de muur steken vele kleine briefjes met gebeden, wensen en verzoeken.
Bij de muur is een gedeelte voor de mennen gereserveerd en een gedeelte voor de vrouwen.
Bezoekers mogen deze heilige plek betreden en de muur aanraken. maar dienen hun hoofd te bedekken.


Aan de noordoost kant van de muur ligt een gewelf; het booggewelf van Wilson, wat ten tijde van Herodes een overdekte straat was die naar de tempel liep; hierin staat de huidige Tabernakel met daarin de Thora-rollen (gebeds-rollen).
Ook dit gedeelte is vrij te bezoeken. Ook het fotograferen van de gelovigen was toegestaan zolang de mensen niet werden gestoord in hun overdenkingen en gebeden.

maandag 19 januari 2009

GOUDENKOEPEL MOSKEE JERUZALEM.



Tijdens een kort verblijf in Jeruzalem werd ik in de gelegenheid gesteld om de Tempelberg te bezoeken met de Goudenkoepel Moskee.

woensdag 7 januari 2009

dinsdag 6 januari 2009

SANTIAGO CALATRAVA.


SANTIAGO CALATRAVA.

Santiago Calatrava, welke ik eerder noemde als architect van de bouwwerken in het artikel over Valencia, werd op 28 juli 1951 te Valancia geboren.
( Het Opera-House te Sidney in Australië ook wel de 'Schildpadden'genoemd.)







Hij studeerde af in 1974 aan het Instituut
voor Architectuur te Valencia. Ging naar Zwitserland waar hij in 1981 aan het Instituut
voor Technologie te Zurich afstudeerde.
Zijn huidige kantoren zijn in Zurich gevestigd.
Zowel constructie als ontwerp weet hij zeer goed te combineren en creëert zodoende veel werken met oog voor structuur en vormgeving.
Met zijn geweldige technische kennis is hij in staat de meest ongewone constructies te ontwerpen.

(De telecommunicatie-toren van de Expo te Barcelona lijkt wel een ruimteschip.)



Ook in Nederland zien we ontwerpen van Calatrava zoals de drie tuigbruggen over de Hoofdvaart in de gemeente Haarlemmermeer met de namen Harp, Citer en Luit.
Ook hier stegen de kosten ver boven de geplande €16,4 miljoen uit en werd het €28,8 miljoen.

(Het Opera-gebouw te Valencia.)











Hier nog twee opnamen uit Valencia met het Operagebouw en de 'Stad van Kunst en Wetenschappen'.

In de verte nog een tuigbrug welke hij in diverse uitvoeringen heeft ontworpen.